Bloggen vanuit de mail

Misschien ben ik wel een internot-dinosauriër.

De schellen vielen vandaag van mijn ogen, toen ik de mogelijkheid om te bloggen uit een e-mail ontdekte. Charmant, dat vind ik het, om te schrijven met jezelf.

Een mail heeft namelijk de status briefpost. Het voelt als correspondentie.

Maar corresponderen met jezelf, dat is voorbehouden aan schizofrenen.

Mijn wetenschappelijk hart, overigens, verbaast zich nu over het werkwoord corresponderen. Want dat heeft nog meer betekenissen. Is het dus niet altijd zo, dat je met jezelf correspondeert, behalve als je schizofreen bent?

Voet voor tocht.

Ikke, ikke, ikke

Demotiverend is het, als anderen refereren aan een gebeurtenis of toekomstige gebeurtenis in de eerste persoon enkelvoud. En sinds het boek van Jim Collins, Good to Great, heb ik er ook een naam voor: niet-level-5 mensen.

Het klinkt heel serieus, denigrerend bijna.
Het klinkt ook als straattaal. Echt waar? Gruwelijk! Te moeilijk. Dat is zooo niet level 5!

Niet-level-5 mensen zijn feitelijk egotrippers, of te dom om te beseffen dat ze een ego hebben waarop ze kunnen trippen. Daarom beginnen veel zinnetjes met 'ik'.

En waarom is dat demotiverend? Voor mij geldt: als ik samen met een team ("there is no eye in team") iets moet doen, of iets gedaan heb en daar vervolgens ikkerig over gepraat hoor worden, dan demotiveert mij dat.

Kudos waar kudos verdiend zijn, maar ik wil niet als een doctor No handlanger meewerken aan het masterplan van één of ander sujet. Ik wil iets doen waar ikzelf achter sta en het geheel beïnvloeden.

Of heb ik nu ook teveel 'ik' gebruikt?