Uit het waarchief: 6 jaar oud

Ik was op vakantie, zij was op vakantie. Ik had gedronken, zij had gedronken. En de vriend met wie ik was, had sjans met haar vriendin. Wij zaten dus met elkaar 'opgescheept' en ik was verlegen. Ze bleek erg intelligent en vroeg me naar zwarte gaten. Ik heb nog nooit iemand uitgelegd over zwarte gaten, behalve de toehoorders in mijn dromen. En haar.

De tweede avond lachtten we veel en zaten knie aan knie aan de bar, haaks, met één elleboog op de bar en de andere op elkaars been of knie. We lachtten veel en hebben veel aanrakingen gestolen.

We dronken allebei twee drankjes, want de happy-hour truc was me door het hoofd geschoten. En bleek ook niet te omzeilen met twee mensen die allebei iets anders wilden drinken.
Onze zoektocht naar de vrienden leidde ons naar het strand, waar we ze inderdaad aantroffen. Ik voelde me verbonden met haar.

Er moesten foto's komen van het gelukkige stel. Het fototoestel werd gehaald. Ongemakkelijke ogenblikken voor me in het hotel.

De foto's werden gemaakt. Ik misbruikte één van de opnames voor een veel te vlugge foto, op het strand in het donker.
Het fototoestel werd opgeruimd en de tijd voor afscheid was gekomen.

Ik zei dat het me ging spijten als ik haar niet vasthield en hield haar vast. Zij hield mij vast. Ik ontwaarde een zucht van genoegen toen we daar zo stonden.

We gingen nog even op een bankje zitten voor de laatste woorden. Ik zei dat het uitwisselen van e-mailadressen waarschijnlijk niet veel nut zou hebben
"You are very honest," zei ze.
"I never lie," loog ik.
Ze zat warm op mijn knie.
"You never know when you're going to meet someone," zei ze.
Ik zoende haar.
Zij zoende mij.
Op de lippen.
We zoenden elkaar.
Op de lippen.
Ze liep weg naar haar hotel.
"Nog één keer omkijken en je wil me," dacht ik, als Hollywood-geïndoctrineerde.
Ze liep, verder en verder. Ik zag alleen haar in de drukke boulevardstraat bij nacht.
Vlak voor ze de hoek om verdween, keek ze om. Naar mij.
"Zie je wel," dacht ik.
Ik bleef nog 5 minuten zitten. "Misschien komt ze terug," when-harry-met-sally'de ik.
Ze bleef weg.
Ik liep weg.

Geschokt

Ik heb een zwak voor taal. En daardoor respect voor 'onze zuiderburen'. Op één of andere manier weten zij de juiste nuance te raken met woordkeuze en uitspraak.

Geperfectioneerd heb ik het. De kunst om zo Vlaams mogelijk over te komen. Inmiddels ben ik overtuigd van het feit dat ik ermee weg zou kunnen komen. Al zou ik die woorden niet moeten gebruiken, want die zijn niet zo Vlaams. Een Vlaming zou zeggen: "Ik ben zeker dat ik hier niet mee in de problemen zou geraken". Ofzo.

Maar goed. Vandaag kreeg ik een Vlaming aan de lijn. De neiging onderdrukkend om in mijn zelfontwikkelde Vlaamse dialect met hem te converseren, was ik geschokt om bejij-d en bejou-d te worden.

Door een Belg nota bene!

Tis werkelijk crisis...

Verdwijnend fenomeen

Ik wil graag uw aandacht voor een verdwijnend fenomeen, danwel een gedachtespinsel. De bruine vlekjes. Kent u de handblazers in een openbaar toilet? Handmatig geactiveerd, door middel van een grote knop aan de voorkant, danwel automatisch, en daarmee iets verder geavanceerd, door het verschijnen van wriemelende handen onder de sensor.

Deze handendrogers waren voor mij altijd herkenbaar aan de bruine vlekjes op de bovenkant. Ik heb altijd bedacht dat deze vlekjes veroorzaakt werden door sigaretten, die tijdens het handenwassen door hun eigenaar een plek gegeven werden.

En volgens mij klopt dat ook wel. Maar sinds de nieuwe wetgeving denk ik dat we te maken hebben met een verdwijnend fenomeen. Bewijs 1: vanavond in de sporthal: slechts één bruin vlekje op de handendroger.

Later meer...

Rechtse schreeuwerds

Een van 's lands eerste internetjournalisten gaat een discussiesite oprichten zonder rechtse schreeuwerds, zo vertelt Trouw. Waarom hebben we last van rechtse schreeuwerds? Is dat omdat de linkse mensen niet uit hun woorden kunnen komen?

Dat vind ik nogal een straffe aanname.

Misschien komt het wel omdat we allemaal dolende zijn, en de schreeuwerds dan nu eenmaal beter te horen zijn.

En omdat je als schreeuwende groep dus ook beter te horen bent. En omdat mensen graag bij een groep horen. En als je slechts het bestaan van één groep kent. Tsja, dan is de keuze snel te maken. 's Lands wijs, 's lands eer. When in Rome...

In ieder geval misschien iets om je inderdaad zorgen over te maken. Maar het oprichten van een stil groepje discussieerders...ik weet het niet. We zullen zien. Ik zet in op "gaat niet lukken". En dat kan dan azijnkijken zijn, maar dat is dan wel weer lekker links.

Verrekijkcilinders

Een wat simpel berichtje tussendoor: wie is er eigenlijk ooit op het idee gekomen om, als een acteur in een tv-serie of film door een verrekijker kijkt, het beeld weer te geven als een soort duikbril in een zwart kader?

Heeft die man (zo'n dom idee kan eigenlijk alleen maar een man verzonnen hebben, sorry eigen geslacht) wel eens door een echte verrekijker gekeken?

Maar goed, dit is natuurlijk teveel drukte voor zo net na het journaal.

Gat in je sok...

"...dat is altijd nog beter dan andersom," zou hij gegrapt hebben als er iemand was geweest om ernaar te luisteren. Maar er was niemand.

Zo een dag was het wel. Zo'n dag waarop je sokken bewaart, ook al zit er een gat in. En zo'n dag waarop je slechte woordgrappen wilt maken. En waarom weet je eigenlijk niet.

Toch maar weer wel

Blogger since 2001, staat er trots op het profiel. Maar ja, wat is dat waard, als van die 7 tussenliggende jaren er slechts een korte periode gebruik van is gemaakt?

En door te lezen wat anderen schrijven, komt er toch weer zin.

En ook is bloggen niet meer dood. Denk ik. Want bloggen was wel dood. Iedereen had een blog. Iedereen wilde een blog. Zoveel, dat bloggen daardoor dood ging. Verstikt of oververmoeid. Of zoiets.

En nu is het kaf weg van het koren. Dus nu mag ik ook weer. Welkom.