Uit het waarchief: 6 jaar oud
Ik was op vakantie, zij was op vakantie. Ik had gedronken, zij had gedronken. En de vriend met wie ik was, had sjans met haar vriendin. Wij zaten dus met elkaar 'opgescheept' en ik was verlegen. Ze bleek erg intelligent en vroeg me naar zwarte gaten. Ik heb nog nooit iemand uitgelegd over zwarte gaten, behalve de toehoorders in mijn dromen. En haar.
De tweede avond lachtten we veel en zaten knie aan knie aan de bar, haaks, met één elleboog op de bar en de andere op elkaars been of knie. We lachtten veel en hebben veel aanrakingen gestolen.
We dronken allebei twee drankjes, want de happy-hour truc was me door het hoofd geschoten. En bleek ook niet te omzeilen met twee mensen die allebei iets anders wilden drinken.
Onze zoektocht naar de vrienden leidde ons naar het strand, waar we ze inderdaad aantroffen. Ik voelde me verbonden met haar.
Er moesten foto's komen van het gelukkige stel. Het fototoestel werd gehaald. Ongemakkelijke ogenblikken voor me in het hotel.
De foto's werden gemaakt. Ik misbruikte één van de opnames voor een veel te vlugge foto, op het strand in het donker.
Het fototoestel werd opgeruimd en de tijd voor afscheid was gekomen.
Ik zei dat het me ging spijten als ik haar niet vasthield en hield haar vast. Zij hield mij vast. Ik ontwaarde een zucht van genoegen toen we daar zo stonden.
We gingen nog even op een bankje zitten voor de laatste woorden. Ik zei dat het uitwisselen van e-mailadressen waarschijnlijk niet veel nut zou hebben
"You are very honest," zei ze.
"I never lie," loog ik.
Ze zat warm op mijn knie.
"You never know when you're going to meet someone," zei ze.
Ik zoende haar.
Zij zoende mij.
Op de lippen.
We zoenden elkaar.
Op de lippen.
Ze liep weg naar haar hotel.
"Nog één keer omkijken en je wil me," dacht ik, als Hollywood-geïndoctrineerde.
Ze liep, verder en verder. Ik zag alleen haar in de drukke boulevardstraat bij nacht.
Vlak voor ze de hoek om verdween, keek ze om. Naar mij.
"Zie je wel," dacht ik.
Ik bleef nog 5 minuten zitten. "Misschien komt ze terug," when-harry-met-sally'de ik.
Ze bleef weg.
Ik liep weg.
De tweede avond lachtten we veel en zaten knie aan knie aan de bar, haaks, met één elleboog op de bar en de andere op elkaars been of knie. We lachtten veel en hebben veel aanrakingen gestolen.
We dronken allebei twee drankjes, want de happy-hour truc was me door het hoofd geschoten. En bleek ook niet te omzeilen met twee mensen die allebei iets anders wilden drinken.
Onze zoektocht naar de vrienden leidde ons naar het strand, waar we ze inderdaad aantroffen. Ik voelde me verbonden met haar.
Er moesten foto's komen van het gelukkige stel. Het fototoestel werd gehaald. Ongemakkelijke ogenblikken voor me in het hotel.
De foto's werden gemaakt. Ik misbruikte één van de opnames voor een veel te vlugge foto, op het strand in het donker.
Het fototoestel werd opgeruimd en de tijd voor afscheid was gekomen.
Ik zei dat het me ging spijten als ik haar niet vasthield en hield haar vast. Zij hield mij vast. Ik ontwaarde een zucht van genoegen toen we daar zo stonden.
We gingen nog even op een bankje zitten voor de laatste woorden. Ik zei dat het uitwisselen van e-mailadressen waarschijnlijk niet veel nut zou hebben
"You are very honest," zei ze.
"I never lie," loog ik.
Ze zat warm op mijn knie.
"You never know when you're going to meet someone," zei ze.
Ik zoende haar.
Zij zoende mij.
Op de lippen.
We zoenden elkaar.
Op de lippen.
Ze liep weg naar haar hotel.
"Nog één keer omkijken en je wil me," dacht ik, als Hollywood-geïndoctrineerde.
Ze liep, verder en verder. Ik zag alleen haar in de drukke boulevardstraat bij nacht.
Vlak voor ze de hoek om verdween, keek ze om. Naar mij.
"Zie je wel," dacht ik.
Ik bleef nog 5 minuten zitten. "Misschien komt ze terug," when-harry-met-sally'de ik.
Ze bleef weg.
Ik liep weg.

0 reacties:
Een reactie posten
Aanmelden bij Reacties posten [Atom]
<< Homepage